ไฟล์ทกทม.ฮ่องกง ไฟล์ทนี้มีหลากหลายอารมณ์มากมายคะ ไม่ว่าจะสนุกสนานกับเพื่อนร่วมงาน หลงรักหัวหน้า หรือจะมีเรื่องกับคนขับเครื่องบิน (กต.) เริ่มจากวันที่ทำไฟล์ทเลยคะ ก่อนไปกทม.ก็ไปหาซื้อเชอร์รี่ให้ที่บ้านกิน ช่วงนี้เป็นฤดูที่เชอร์รี่ออกแล้วว มีความสุขจัง เพราะช๊อบบชอบบกิน เลยซื้อกลับไป บ้าน3กิโล พอซื้อเสร็จเรียบร้อยก็กลับมาจัดกระเป๋า แพคของฝาก ทั้งเชอร์รี่ และอินทผาลัม สรุปว่า กระเป๋าก็ต้องแบกกลับไปสองใบเลยทีเดียว เหมือนกับไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือน ฮาาา ก็ของมันเยอะนี่ค๊าา และแล้วก็ขอหลับก่อนทำไฟล์ทก่อนดีก่า เดี๋ยวจะตายเอา หลับไปได้ไม่กี่ชม.ก็ตื่น เง้อออ อยากนอนนานๆอะ แต่พักนี้หลับยากจิ๊งงจิงง ตื่นมากินข้าวกับน้องแฝด แล้วก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวจะ กลับบ้านเรา.. (รักรออยู่)คิคิ

เวลาห้าทุ่มครึ่ง ปี้นน ปี้นน ... เสียงแตรรถ แต่ชักไม่แน่ใจว่าใช่รถของRJรึป่าว เพราะมันเบาเหลือเกิน แต่ดูเวลาแล้วก็น่าจะใช่ เลยขนของกันลงไปรอเลย ถ้าใช่รถRJก็ดีไป และแล้วก็ใช่จริงๆคะ ดีดี ไม่ต้องรอเก้อ ขึ้นรถไปก็เจออุ๊แหว้ เอ้ย คุณเพื่อนอุ๊ กับชุดประจำชาติตุรกี นั่งอยู่บนรถแล้นน ช่วยกัน แบกกระเป๋าของคู่แฝดขึ้นรถ ช่างประทับใจจริงๆ ไปถึงรถบัสไปหนามบิน ก็เจอเพื่อนใหม่คะ ชื่อ แคท ทักทายกันด้วยคำที่น่ารักคะ"หวัดดีคะพี่" เง้อออ ได้ข่าวแคทอายุมากก่าคู่แฝดสะอีกนิ คิคิ แอบอายอ่าา ก็เลยมาตกลงกัน สรุปหลังจากนั้น ก็คุยกันเป็นเพื่อน เฮฮามากมาย แคทน่ารักนะ เป็นกันเองดี ชอบๆ ส่วนยัยอุ๊ ก็ฮาแตก ตอแหลจริงๆ ออกท่าทางได้ชนะเลิศเพื่อนกรู พอถึงหนามบิน พวกเราก็เข้าห้องBriefกัน ไฟล์ทนี้มีลูกเรือไทย4คน คือ แก้ว ปอม อุ๊ แคท ชุดประจำชาติคือ ชาวสิงคโปร์ ตามมาด้วยคู่ทีมบิท ชาวอินโด แล้วลูกเรือผู้ชาย ชาวแขกจอร์ อีก2คน ไฟล์ทนี้ถือว่าลูกเรือดีมากๆ อารมณ์ดีกันทุกคน รวมถึง หัวหน้าอันเป็นที่รักของพวกเราด้วย ทำงานกับแกแล้วหลงรักแกจริงๆ ไม่ใช่เพราะความหล่อหรอกนะ อิอิ แต่เป็นเพราะความน่ารัก ความเข้าใจ และ ความเอ๋อของแก 555 แทนที่แกเป็นหัวหน้าแกควรจะเป็นคนตัดสินใจทุกๆเรื่อง แต่แกดันชอบกลับมาถามลูกเรือซะงั้น พร้อมกับทำหน้าตา งง ตาโตๆ briefเสร็จ ก็ไม่มีอะไรมากคะ แกไม่ได้ถามคำถามอะไรเครียดมากมาย แอบ งง ที่แกหันมาถามลูกเรือว่า เอ๊ะ Fire extinquisherทั้งหมดกี่อันบนเครื่อง ถามแบบว่า แกไม่แน่ใจจริงๆนะ ไม่ได้ถามเพื่อจะเจาะจงถามใคร ฮา จริงๆ แต่กต.เนี่ยสิ ติด1ใน5เล้ยยย (ขาลงนะ) ไม่ดีเล้ยย แต่ช่างเถอะไม่สนใจ ขอแค่เพื่อนร่วมงานดีก็พอ เค้าไม่ได้มาช่วยเราเสิร์ฟนิเนอะ ระหว่างไฟล์ทก็เฮฮากันคะ คนครัวหลังก็ตลกมากอะ หน้าตาก็ฮาโดยกำเนิดจริงๆ ปากหนามากๆเป็นไมท์ไทสั้นเลย ชอบกัดผู้โดยไอบ้าเนี่ย อย่างว่าอะนะ เสียงหัวเราะก็ดังกันตลอดไฟล์ทเนื่องจากคนไทยอยู่ด้วยกันมากกว่า2คน เหอๆๆ ในที่สุด พอเครื่องใกล้จะลดระดับลง อากาศก็แปรปรวนเหลือเกิน ทนไม่ไหวอีกแล้นอะ ต้องอ๊อกกออกมา เพราะความเวียนหัวอย่างแรง เฮ้อออ อ๊ออกจนไม่มีไรในท้องแล้ว ช่วยด้วยย อารมณ์ทรมานก็กำเริบคะ อาจจะเป็นเพราะว่า ไม่ได้กินข้าวเลย แล้วประกอบกับเป็นคนเวียนหัวง่ายด้วย ก็เลยอ๊ออกเลย แย่เลยแน่อนว่า อาการดีขึ้นเมื่อเครื่องลงจอดเรียบร้อย มองออกไปเห็นอากาศและท้องฟ้าเมืองไทยที่เฝ้ารอคอย

กลับมาถึงเมืองไทยวันนี้ เราจะได้ไปเที่ยวทะเลระยองแล้ว อยากไปทะเลมากมายเลย ขอแค่นั่งมองทะเล ยืนมองคลื่นกระทบหาดทราย นอนฟังเสียงคลื่นของทะเล ได้กลิ่นไอของทะเล มองฉากภาพทะเลกับท้องฟ้า โอ้วววว..มีความสุข ต้องขอบคุณคนที่พาไป ขอบคุณมากๆคะ อิอิ ไว้ไปเที่ยวกันอีกนะจ๊ะ..

หลังจากกลับจากระยอง ก็ตรงกลับบ้านไปหาคุณแม่ทันที ด้วยความคิดถึง และความเป็นห่วง แล้วก็ต้องตกใจว่า ทำไมคุณแม่หน้าตาโทรมจัง ถามแล้วได้เรื่องว่าช่วงนี้คุณแม่ไม่ค่อยสบาย นอนไม่ค่อยหลับ หลับยาก โรคคนแก่ถามหาซะแล้ว สงสารคุณแม่จัง แต่พอเรามาอยู่กับเค้าไม่กี่วัน รู้สึกได้ว่าอาการคุณแม่ดีขึ้น กำลังใจก็ดีขึ้น ลูกชายตัวน้อยก็มาเรียกหาทุกวัน น่ามีความสุขนะเนี่ยยคุณแม่ ครั้งนี้คุณแม่ทำกับข้าวมาให้กินหลายอย่างเลยยดีใจจังได้กินกับข้าวฝีมือคุณแม่อีกแว้ว อร่อยที่สุดในโลกเลย แต่เอ๊ะ..ครั้งนี้กลับมาบ้าน ไม่ได้บอกคุณพ่อเลย แอบไม่สบายใจ แต่ก็นะบางทีคุณแม่ก็คงอยากอยู่กับเราแค่สองคน พาไปกินข้าวข้างนอก ดูแลเค้า สนใจเค้า ขอโทษนะคะคุณพ่อ..เราคงได้เจอกันครั้งหน้าคะ ในที่สุด ก็ถึงวันสุดท้ายของการทำงานแล้ว ต้องทำไฟล์ทกลับมาจอร์แดน นครสีขาว..ผู้โดยสารเต็มลำเลย ไม่มีที่นั่งพักของลูกเรือสักที่ เฮ้ออ ..เหนื่อยกันอีกแล้วเนี่ย แต่ด้วยความสามัคคีกันของเพื่อนร่วมงาน และห้วหน้าลูกเรือผู้น่ารัก ทำให้ไฟล์ทนี้ผ่านไปได้ด้วยดี .. เมื่อเห็นที่นอนคิตตี้ที่บ้าน โอวววววววว ขอนอนหน่อยนะ ไม่ไหวแล้ว จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนตายไปเลยคะทุกคน แล้วเจอกันตอนตื่นนอนนะคะ อิอิ